خسرو شکیبایی پر کشید

دکلمه ای از خسرو شکیبایی :

دلم گرفته...

دلم عجیب گرفته است...

چرا گرفته دلت؟چرا؟

مثل اینکه تنهایی؟

چقدر هم تنها...

دچار یعنی عاشق...

و فکر کن که چه تنهاست اگر که ماهی کوچک دچار آبی دریای بی کران باشد...

روحش شاد و یادش گرامی باد...

خداوندا.........!

جمعه ها در حسرت نیامدن "مهدی موعودت"یک به یک می سوزند وآینه های غبار گرفته چشم به راه اویندو آمدنش را مشتاقانه انتظار می کشندودل های بی قراربه ظهوربارانی اش محتاج است تا بیاید و با دستان معجزه آفرینش عدل و نور بگستراند.........

به امید آن جمعه که بیاید.......

میدان بلاغت است دیوان علی

کس چون بنهد قدم به میدان علی

هر نکته که بوی عشق می آید از آن

یا زان محمد است یا زان علی

***

خواهم نظری که جز خدا نشناسد

جز دست خدا گره گشا نشناسد

جز عشق علی و یازده فرزندش

راهی به دیار آشنا نشناسد

***

ای دل به علی نگر خدا را بشناس

وز روی علی رمز ولا را بشناس

خواهی که مقام عشق را بشناسی

برخیز و علی مرتضی را بشناس

***

گفتم ز چه کعبه را به عالم شرف است

وان خانه مطاف اهل دل صف به صف است

گفتا که گهر مایه ی ارج صدف است

این عاصمه زادگاه میر نجف است

***

ای آمده در کعبه ز مادر به وجود

وی رفته به مسجد ز جهان وقت سجود

از آمدن و رفتن تو دانستم

سرمایه ی زندگی قیام است و ُقعود

***

تا بر لب خویش نام حیدر داریم

کی بیم ز دشمن ستمگر داریم

از مهر علی و یازده فرزندش

ما، گِردِ دیار خویش سنگر داریم

***

با یاد علی به موج آتش زده ایم

از نجد زبانه تا مراکش زده ایم

در مکتب او چو قامت افراخته ایم

سیلی به حرامیان سرکش زده ایم

***

ای تیغ کجت قبله نمای دل ما

سرپنجه ی تو گره گشای دل ما

تو شیر حقی، دست حقی، مرد حقی

ای نام بلندت آشنای دل ما

***

با نام علی به پهنه رو آوردیم

بر خصم شکستِ سو بسو آوردیم

هر چند که قطره قطره خون بخشیدیم

صهبای ظفر سبو سبو آوردیم

(حمید سبزواری)

- اگر می خواهید چیزی برای شما باشد آن را فقط برای خود نخواهید.

- تمام آرزوهایت را یک جا بنویس و آن را یکی یکی از خدا بخواه ... خدا فراموش کار نیست

  اما تو فراموش کردی آن چه امروز داری آرزوی دیروزت بوده است.

- افسوس گذشته را در خودت بیدار مکن زیرا تو را ازبازسازی آینده باز می دارد.

- یک کاغذ سفید هر چه قدر هم تمیزباشد آن را قاب نمی کنند برای ماندگار ماندن... باید حرفی داشت.

- یا به اندازه ی آرزوهایت تلاش کن یا به اندازه ی تلاشت آرزو کن.

- حکایت قشنگی است .. فراموش شدگان هرگز فراموش کنندگان را فراموش نمی کنند.

        سرمشق آب بابا یادمان رفت                          رسم نوشتن با قلم ها یادمان رفت

        شعر خدای مهربان را حفظ کردیم                     اما خدای مهربان هم یادمان رفت

در کوچه های خاکی تن

در چهار راه زمان

در پیچ و خم روزگار

در سبقت بی رحمانه ی ثانیه ها

و در واپسین لحظات غروب آدینه های غمگین

می شود

عطر قدمهایت را حس کرد

چشم دلمان رابه جاده های انتظار دوخته ایم

بر قلبهایمان بتاب

ای نورانی تر از آفتاب !

ای رحمن که دوست را می نوازی

ای رحیم که آفتاب رحمتت از مرز کفرو ایمان،

شایستگی و نا شایستگی پاکی و ناپاکی و حتی دوستی و دشمنی ما میگذرد

آری جز تو دیگر کسی را نخواهم ستود که حمد ویژه توست

جز تو دیگر کسی را ارباب نخواهم گرفت که رب همه تویی

که ملک و مالک روز دین تویی ، همه بت هایم را می شکنم

هیچ کس جز تو را دیگر نمی پرستم

از هیچ قدرتی جز تو دیگر یاری نمیگیرم

ای تنها و تنها معبود من

ای تنها و تنها مستعان من

ما همه را که اینچنین بر بیراهه های جهل افتاده ایم

بر گمراهی های جورمان افکنده اند

بازیچه ضعف های خویشیم و بازیچه قدرتهای غیر تو و غیر خویش،

به راه آر ،

بر راه پاک راستی و آگاهی و حقیقت و کمال و عشق و زیبایی و خیر بران

مارا همراه آنها کن که دوستشان داشته ای و نعمتشان داده ای

نه آنها که بر آنان خشمگینی و نه آنها که گمراهانند

مادرم بر دست های پر پینه ات بوسه می زنم و می گویم روزت مبارک

مادرم دوستت دارم

بیاید بیشتر قدر این فرشته های در کالبد انسان رو بدونیم

نگذارید بعد از فقدانشون تازه بفهمیم چه به سر ما آمده

بهشت زیر پای مادران است ...