تلاش هاي فوق العاده نردباني هستند كه ما را به اوج مي برند

 ولي ما ترجيح مي دهيم كه با پرواز به قله برسيم

در صورتيكه گاه زندگي به بال هاي ما تعالي واوج ياد نداده

 بنابراين از هر چيز ممكن و ناممكن براي جهش استفاده مي كنيم.

 غافل از اينكه زنگ پايان به صدا درمي آيد و ما هنوز نفهميديم كه اين نقطه اوج كجاست ؟

نمي دانم چرا بر اين باوريم كه آمده ايم تا شب را به صبح و صبح را به شب ببافيم

 و هر اميد و نا اميدي را با يك كوك به  لباس زندگي وصل كنيم ؟

و چرا فكر مي كنيم كه همه  زندگي در كاري خلاصه مي شود

 كه فكرو بدن و روح ما را به سخره مي گيرد، ما را مصلوب مي كند

درخت وجودمان را هرس مي كند، از قامت ما بالا مي رود و به ريشه هايمان چنگ مي زند

 بدون اينكه  نازك ترين شاخه هاي وجودمان را كه در آفتاب مي لرزند نوازش كند؟

كاري كه ابتدا و انتهايي براش متصور نيست .

آيا مي توان با شهامت تقاضاي قدري مهر و محبت را از زندگي داشت

 آن را عوض كرد ، از عطر خاك زندگي كرد و در پرتو اميد بر خود باليد؟

با تشکر از علی عزیز و وبلاگ قشنگش

ali266.blogfa.com 

جهنم تاریک بود. جهنم سیاه بود . جهنم نور نداشت. شیطان هر روز صبح از جهنم بیرون می آمد و مشت مشت با خودش تاریکی می آورد. تاریکی را روی آدم ها می پاشید و خوشحال بود، اما بیش از هر چیز خورشید آزارش می داد...

خورشید ، تاریکی را می شست . می برد و شیطان برای آوردن تاریکی هی راه بین جهنم و روز را می رفت و برمی گشت. و این خسته اش کرده بود.

شیطان روز را نفرین می کرد. روز را که راه را از چاه نشان می داد و دیو را از آدم.
شیطان با خودش می گفت: کاش تاریکی آنقدر بزرگ بود که می شد روز را و نور را و خورشید را در آن پیچید یا کاش …
و اینجا بود که شیطان نابینایی را کشف کرد: کاش مردم نابینا می شدند. نابینایی ابتدای گم شدن است و گم شدن ابتدای جهنم.

***
اما شیطان چطور می توانست همه را نابینا کند! این همه چشم را چطور می شد از مردم گرفت!
شیطان رفت و همه جهنم را گشت و از ته ته جهنم جهل را پیدا کرد. جهل را با خود به جهان آورد. جهل ، جوهر جهنم بود.
***
حالا هر صبح شیطان از جهنم می آید و به جای تاریکی، جهل روی سر مردم می ریزد و جهل ، تاریکی غلیظی است که دیگر هیچ خورشیدی از پس اش بر نمی آید.
چشم داریم و هوا روشن است اما راه را از چاه تشخیص نمی دهیم .
چشم داریم و هوا روشن است اما دیو را از آدم نمی شناسیم.
وای از گرسنگی و برهنگی و گمشدگی.
خدایا ! گرسنه ایم ، دانایی را غذایمان کن.
خدایا ! برهنه ایم ، دانایی را لباس مان کن.
خدایا !گم شده ایم ، دانایی را چراغ مان کن.
***
حکیمان گفته اند: دانایی بهشت است و جهل ، جهنم.
خدایا ! اما به ما بگو از جهنم جهل تا بهشت دانایی چند سال نوری ، رنج و سعی و صبوری لازم است !؟

عرفان نظر آهاری