چون شيرين زبوني باهات دوستم!!

                                              مَن عَذُبَ لِسانُهُ كَثُرَ اِخوانُهُ (1)

                                 هر كه خوش‌زبان باشد، برادران و دوستانش زياد شوند

هر كه مردمان را [به] نيكويى [سخن] گويد و به گِرد عثرات [و خطاهاي] ايشان نگردد، ايشان او را دوست گيرند و با او چون با برادران، زندگانى كنند.

                    گر زبانت خوش است، جمله‌ي خلق

                                                                                     در مــودّت بـرادران تـــواَنـد

                   ور زبـانـت بـد اسـت ، در خـــــــانـه

                                                                                     خصمِ جانِ تو، چاكران تواَند

هزار و یک بار عشق

یکم بار که عاشق شد، قلبش کبوتر بود و تن اش از گل سرخ. اما عشق، آن صیاد است که کبوتران را پر می دهد. و آن باغبان است که گل های سرخ را پرپر می کند. پس کبوترش را پراند و گل سرخ اش را پرپر کرد.

دوم بار که عاشق شد، قلبش آهو بود و تن اش از ترمه و ترنم. اما عشق، آن پلنگ است که ناز آهوان و مشک آهوان نرمش نمی کند، پس آهویش را درید و تن اش را به توفان خود تکه تکه کرد؛ که عشق توفان است و نه ترمه می ماند و نه ترنم.

*

سوم بار که عاشق شد، قلبش عقاب بود و تن اش از تنه سرو. اما عشق، آن آسمان است که عقابان را می بلعد و آن مرگ است که تن هر سروی را تابوت می کند.
پس عقابش در آسمان گم شد و تن اش تابوتی روان بر رود عشق.

*

و چهارم بار و پنجم بار و ششم بار و هزار بار.
هزار و یکم بار که عاشق شد، قلبش اسبی بود از پولاد و آتش و خون و تن اش از سنگ و غیرت و استخوان.
و عشق آمد در هیئت سواری با سپری و سلاحی بر قلبش نشست و عنانش را کشید، آنچنانکه قلبش از جا کنده شد.
سوار گفت: از این پس زندگی، میدان است و حریف، خداوند. پس قلبت را بیاموز که: عشق کار نازکان نرم نیست / عشق کار پهلوان است، ای پسر*

آنگاه تازیانه ای بر سمند قلبش زد و تاخت. و آن روز، روز نخست عاشقی بود.

عرفان نظرآهاری

تا مرد سخن نگفته باشد...

                                                   المَرءُ مَخْبُوءٌ تَحتَ لِسانِهِ (1)

                                               مرد پنهان است در زير زبان خويش

تا مرد سخن نگويد مردمان ندانند كه او عالم است يا جاهل ، ابله است يا عاقل ، چون سخن گفت مقدار عقل و ميزان فضل او دانسته شود.

                   مرد پنهان بود به زير زبان

                                                         چون بگويد سخن بدانندش

                   خوب گويد ؛ لبيب گويندش

                                                         زشت گويد ؛ سفيه خوانندش

بالا رفتن از سربالايي آسمان

كوچك بود و دنيايش تاريك. هيچ خورشيدي نداشت. نه آسمان مي خواست، نه بي تاب كوه بود و درخت و دريا بود. چشم هايش بسته، دست هايش گره كرده، در خود خزيده بود. خون مي خورد و جنيني خود را پاس مي داشت. بزرگتر شد و ديگر آن جهان كوچك را تاب نياورد. نفس مي خواست و آسمان و نوازش و لبخند. شيرش دادند، زيرا آنكه آسمان و لبخند و نوازش را مي فهمد، هرگز خون نخواهد خورد.

*
هر جاده اي، بانگي است كه آدمي را به خود مي خواند؛ پس راه ها صدايش زدند و او راهي شد؛ و آنكه در راه است، مرغ هوا و ماهي دريا خود را نثارش مي كند. درخت هرچه به بار مي آورد و خاك هرچه مي روياند، به پايش مي ريزد. آسمان و زمين مي بارند و مي جوشند تا تشنگي اش را فرو نشانند و جهان لقمه اي مي شود در كام او تا گامي بردارد.

*
او رفت و رفت و راه ها به انتها رسيد. او رفت و رفت و جهان تمام شد.

او رفت و رفته رفته، تن اش را جان كرد و جانش را جان جان. و از آن پس جاده هايي بود كه توش و تواني ديگر مي خواست. راه هايي كه بايد بي پا و بي سر مي رفت. بالا رفتن از سربالايي آسمان و گذشتن از پيچ هاي ملكوت.

بسياري توان بالا رفتن نداشتند زيرا هميشه گرسنه بودند و هرگز لقمه اي از سفره آسمان نخورده بودند.
اما او شنيده بود كه فرشتگان از ديدار خدا توان مي گيرند، آنقدر كه مي توانند هفت آسمان را درنوردند. پس گفت: شايد آدمي هم اين گونه سير مي شود و دلير.

او بي تني اش را كنار سفره آسمان نشاند تا بي دهان و بي گلو، خوردن را بياموزد. پس به جاي آب، تشنگي مي نوشيد و به جاي آنكه مرغان طعامش شوند، طعم پرواز را چشيد و به جاي هر ميوه اي تنها از بار درخت معرفت خورد.

هزاران سال طول كشيد اما او سرانجام دانست كه نور، تنها نور خداوند غذاي انسان است.

عرفان نظرآهاري