بر خودم واجب دونستم از یکی از همراهان بسیار خوب  این وبلاگ که از سمنان

به ما می پیوندند تشکر و قدردانی کنم.

در ضمن خوشحال میشم نظر خودتون و هم برای این حقیر بنویسید و بنده را در

هر چه بهتر شدن وبلاگ یاری کنید.

علی یارتون

خداوند نگهدارتون

دل را ز بيخودى سر از خود رميدن است جان را هواى از قفس تن پريدن است از بيم مرگ نيست كه سر داده‏ام فغان بانگ جرس ز شوق به منزل رسيدن است دستم نمى‏رسد كه دل از سينه بر كنم بارى علاج شوق، گريبان دريدن است شامم سيه‏تر است ز گيسوى سركشت خورشيد من برآى كه وقت دميدن است سوى تو اى خلاصه گلزار زندگى مرغ نگه در آرزوى پر كشيدن است بگرفته آب و رنگ ز فيض حضور تو هر گل در اين چمن كه سزاوار ديدن است با اهل درد شرح غم خود نمى‏كنم تقدير قصه دل من ناشنيدن است آن را كه لب به جام هوس گشت آشنا روزى «امين» سزا لب حسرت گزيدن است‏   "آيت الله سيدعلى خامنه‏اى"

مي دانم که مي داني
من نيز گاهي ميان آئينه هاي هزارتکه زندگي
در ميان طوفانهاي سهمگين سکوت
در بهت خيال انگيز ساده گي
و در ميان هياهوي تنهايي
به آسمان خيره مي مانم
به دنبال ستاره اي که مثل هيچکدام ديگر نيست
نه روز از جلوه او مي کاهد
و نه شب و ستارگان از زيباييش.
نمي دانم آيا
روح چشمان من تاب ديدن ندارد
يا ستاره من جايي در قلمرو چشمانم .
ولي مي دانم که روزي خواهد شکفت
و مرا به آسمان خواهد برد
و از ته مانده وجودم نهالي خواهد کاشت آبستن از ستاره ها
و بار خواهد داد
که هر روز و هر شب خيره بمانم و عشق بورزم
ومن حجم تنهاييم را با ستاره هايش پر خواهم کرد

قصه زندگی آدم ها

او خوشبخت بود. چون هيچ سؤالي نداشت. اما روزي سؤالي به سراغش آمد. و از آن پس خوشبختي ديگر، چيزي كوچك بود.
او از خدا معني زندگي را پرسيد. اما خدا جوابش را با سؤال خودش داد و گفت: «اجابت تو همين سؤال توست. سؤالت را بگير و در دلت بكار و فراموش نكن كه اين دانه‌اي ا‌ست كه آب و نور مي‌خواهد.»

او سؤالش را كاشت. آبش داد و نورش داد و سؤالش جوانه زد و شكفت و ريشه كرد. ساقه و شاخه و برگ. و هر ساقه سؤالي شد و هرشاخه سؤالي و هر برگ سؤالي.
و او كه روزي تنها يك سؤال داشت؛ امروز درختي شد كه از هرسرانگشتش سؤالي آويخته بود. و هر برگ تازه، دردي تازه بود و هر باز كه ريشه فروتر مي‌رفت، درد او نيز عميق‌تر مي‌شد.
فرشته‌ها مي‌ترسيدند. فرشته‌ها از آن همه سؤال ريشه‌دار مي‌ترسيدند.
اما خدا مي‌گفت: «نترسيد، درخت او ميوه خواهد داد؛ و باري كه اين درخت مي‌آورد. معرفت است.
فصل‌ها گذشت و دردها گذشت و درخت او ميوه داد و بسياري آمدند و جوابهاي او را چيدند. اما دردل هر ميوه‌اي باز دانه‌اي بود و هر دانه آغاز درختي‌ست. پس هر كه ميوه‌اي را برد دردل خود بذر سؤال تازه‌اي را كاشت.
«و اين قصه زندگي آدم‌هاست» اين را فرشته‌اي به فرشته‌اي ديگر گفت.

عرفان نظرآهاری

سلام:

از امروز یک یار و دوست بسیار عزیز به بنده در مطالب این وبلاگ یاری و کمک

می کند.

نام ادبی ایشونو (عطر سیب) انتخاب کرده ام و از ایشون به خاطر قبول این کار بسیار

ممنونم.

فنای عشق

چون عاشق معشوق را بیند اضطرابی در وی پیداشود  ُ زیرا که هستی او عاریتی است و روی در قبله ی

  نیستی دارد . وجود او  در وجد مضطرب شود تا با حقیقت کار نشیند ُ و هنوز تمام پخته نیست  ُچون

 تمام پخته شود در التقا از خود غایب شود ُ  زیرا که چون عاشق پخته شد در عشق و عشق نهاد او را

 بگشاد  ُ چون طلایه ی وصال پیدا شود وجود او رخت بربندد به قدر پختگی او در کار.آورده اند که اهل

 قبیله ی مجنون گرد آمدند و به قوم لیلی گفتند : این مرد از عشق هلاک خواهد شد ُ چه زیان دارد اگر

 یکبار دستوری باشد تا او لیلی را بیند ؟ گفتند : ما را از این معنی هیچ بخلی نیست ولیکن مجنون خود

 تاب دیدار او ندارد . مجنون را بیاوردند و در خرگاه لیلی بر گرفتند . هنوز سایه ی لیلی پیدا نگشته بود که

 مجنون را مجنوز در بایست گفتن . بر خاک در پست شد . گفتند : ما گفتیم که او طاقت دیدار او ندارد !

اینجا بود که با خاک سر کوی او کاری دارد .

گرمی ندهد هجر به وصلت بارم                 با خاک سرکوی تو کاری دارم

زیرا که از او قوت تواند خورد در هستی علم ُ اما از حقیقت وصال قوت نتواند خورد که اوئی  او بنماند .

                                                                          ( غزالی ــ سوانح العشاق )                     

  عطر سیب