یک نفر دلش شکسته بود / توی ایستگاه استجابت دعا / منتظر نشسته بود / منتتظر، ولی دعای او / دیر کرده بود / او خبر نداشت که دعای کوچکش / توی چار راه آسمان / پشت یک چراغ قرمز شلوغ / گیر کرده بود / او نشست و باز هم نشست / روزها یکی یکی / از کنار او گذشت ...

تلفن زنگ خورد. گنگ خواب دیده گوشی را برداشت. هتلدار گفت: می خواستم بیدارتان کنم، در ضمن به ساعت قیامت چیزی نمانده. گنگ خواب دیده با عصبانیت گوشی را کوبید و گفت: نمی خواهم بیدارم کنید. با چه زبانی بگویم نمی خواهم بیدارم کنید. از این شوخی قیامت هم دیگر خسته شدم. تلفن اتاق زنگ خورد. "لولی بربط زن" گوشی را برداشت. هتلدار گفت: می خواستم بیدارتان کنم، در ضمن به ساعت قیامت چیزی نمانده است. لولی بربط زن بلند شد و چمدانش را باز کرد و رفت کنار پنجره و دید که خورشید طلوع کرده است. دید که غنچه بسته شب پیش...

نه اصلاً به يك چيز ديگر فكر كن. فكر كن دلت از رنگها گرفته باشد، از رياها، تظاهرها، چهره‏هاى پشت رنگها. دلت بى‏رنگى بخواهد، فضاى شفاف سفيد يا بى‏رنگ.

فكر كن يك حال غير منطقى بهت دست داده باشد كه هر استدلالى حوصله‏ات را سر ببرد. دلت بخواهد مثل بچّه‏ها پات را بزنى زمين و داد بزنى كه من «اين» را مى‏خواهم. و منظورت از «اين» خدايى باشد كه همين نزديكى است. يكدفعه ميانه‏ات با خداى دور استدلاليّون بهم خورده باشد.

آن‏ها به تو مى‏گويند «عزيزم! ببين! همان طور كه اين پنكه كار مى‏كند، يعنى نيرويى هست كه اين پره‏ها را مى‏چرخاند. پس ببين جهان به اين بزرگى...، پس حتماً خدايى...»فكر كن يك جورهايى حوصله‏ات از اين حرفها سررفته باشد. دلت بخواهد لمسش كنى. مثل بچه‏هايى كه دوست دارند برق توى سيم راه هم تجربه كنند. دلت هواى خدايى را كرده باشد كه مى‏شود سرگذاشت روى شانه‏اش و غربت سالهاى هبوط را گريست. خدايى كه بشود چنگ زد به لباسش و التماس كرد. خدايى كه بغل باز مى‏كند تا در آغوشت بگيرد. حتى صدايت مى‏كند «سارعوا الى مغفرةٍ من ربّكم...» خدايى كه مى‏شود دورش چرخيد و مثل چوپان داستان موسى و شبان بهش گفت «الهى دورت بگردم»

بابا زور كه نيست! من الان يك جورى‏ام كه دلم نمى‏خواهد خدايم پشت سلسله علّت و معلولها، ته يك رشته دور و دراز ايستاده باشد. مى‏خواهم همين كنار باشد. دم دست. نمى‏خواهم اول به يك عالمه كهكشان و منظومه و آسمان فكر كنم و بعد نتيجه بگيرم كه او بالاى سرهمه‏شان ايستاده. خدا به آن دورى براى استدلال خوب است. من الان تو حال ضد استدلالم. خوب حالا همه اين‏ها را فكر كردى.حالا فكر كن خدا روى زمين خانه دارد.

خدا روى زمين خانه دارد و خانه‏اش از جنس ديوار نيست. از جنس فضاى باز است. بيت عتيق. سرزمين آزادى. تجربه نوعى رهايى كه هيچ وقت نداشته‏اى. حتى رهايى از خودت. خدا روى زمين خانه دارد. يك خانه ساده مكعبى. با هندسه‏اى ساده و عجيب. مى‏شود سرگذاشت روى شانه‏هاى سنگى آن خانه و گريست. حس كرد كه صاحب خانه نزديك است. مى‏شود پرده خانه را گرفت، جورى كه انگار دامنش را گرفته‏اى. خانه بى‏رنگى، خانه آزاد، خانه نزديك، بيت الله. حتى حسرتش هم شيرين است.

فاطمه شهيدي

بهار عاشق بود و زمين معشوق .عشق بي تابي مي آورد و بهار بي تاب بود. زمين اما آرام و سنگين و صبور.
زمين هر روز رازي از عشق به بهار مي داد و مي گفت: این راز را با هیچ کس درمیان نگذار. نه با نسیم و نه با پرنده و نه با درخت.راز ها را که برملا کنی ، بر باد می رود و راز بر باد رفته ،رسوایی است.